Sahneye çıktım.Tepemde tek kişiyi ısıtan lamba.Altında ben mutlu heyecanlı bir yandan da nasıl bir performans yapıcağımı ve şansıma gelecek olan şarkıyı bekliyorum.Önümde kocaman bir ekran yazılar geçiyor ardından şarkının bestesi.Hiç tahmin etmediğin bir beste bu,hiç bilmediğim anlam vermediğim sözler,Ne sözlere uyabiliyorum nede müziğe kulak veriyorum.Okadar başarısızımki arkadaşlarım gülüyor tanımadığım adamlar benle dalga geçiyor en güvendiğim insanlar bile üstüme domates atmak için aranıyor.
Ne yapıyorum ben?Yapmam gereken okadar kolayki,müziğe uyup sözleri takip etmem gerekiyordu,İşte kaderin cilvesi hiç bilmediğim bir yerden girdi kareografime hiç bilmediğim notalar...Güvendiğim insanlar bir canavara dönüştü,takip etmem gerekek sözler anlamsızlaştı,duymam gereken müziği duyamaz oldum.Bunu kendim istedim,sahneye kendi isteğimle çıktım.Bunlarla kendi isteğimle yüzleştim kimseyi dinlemedim herzamanki gibi.Şimdi sıra acı çekme faslında...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder