Vapurda sinmiş kitabı okurken o caaanım Kadıköye yaklaştığımızı farkettiğimde keyfimin kaçamasıyla kitabımı çantama atıp aşağıda soluğu almam bir oldu.Daha kalabalık olmamışken vapurun kapısına yanaştım ki kolay hemencecik ineyim koştura koştura bir sonraki seferime çıkayım diye.Yanıma yaklaşan siyahi o adamı farkedip şaşkına dönmem bir oldu tabi.Okadar siyahtı ki sanki karabatak gibiydi.Nasıl baktıysam bu bakışım karşımda duran yeşil deri ceketli 25, 26 yaşlarındaki delikanlıya kahkaha atmasına sebep olmuştu.Anlamadım başta baktım sonradan inene kadar geçen 30 sn içinde 4-5 defa gözlerimiz tekrar birleşti.İlginçti...Sanki eskiden beri tanıdığım bir sıcak kahkahaydı bu anılardan sıyrılıp açığa çıkmıştı.Tanımadığım bu adamın bana yakınlığı şaşırtıcıydı.
Vapur kadıköye yanaşmış,ben inmiştim.Oda tahminen hemen arkamdan indi.Karanlık kadıköy rıhtımında hızlı adımlarla yol alırken gece lambaları sayesinde oluşan gölgelerle dans ede ede yürüdüm.Bir yandan yağmur da bastırıyordu,ama ıslanmaktan korkmayan ben herzamanki gibi üşütmeyi göze alarak yağmura yüzünü aça aça yürüyordum.Arkamdan gelen ve peşimi bırakmayan bir gölge beni heyecanlandırdı.Sanırım o bilinmeyen yakınlığı hissetiren genç geliyordu.Bir ara okadar yaklaşmıştı ki kolumda tutup beni kendine çevirim bişey itiraf edicek hissi verdi.Heyecandan taşikardi olmuştum.Hızlandım ve arkamdan gelen gölge vazgeçti beni takip etmeyi.Gariptir ki gecenin o saatinde karşıma çıkacak bir sapıktan korkmak yerine peşimi bırakması beni hüzünlendirdi.Oda belki hayatının ancak son bir kaç saatini benle geçirmek isteyenlerdi.Gelmedi,vazgeçti...
Otobüsü kıl payı yakalamam ve eve yatağıma en azından kıl payı erken girmeme sebep olcağından kalbimdeki o hüzün bulutunu biraz olsun yarı bulutlu hale getirmişti.Ama ilginç olan otobüsteki diğer bir delikanlının dikkatini çekmemdi.Ne vardı acaba bende bugün.Soğuktan hiçde iddalı giyinmemiş kendi halinde ıslanıp makyajı akmış bir durumdaydım.Burnumdan damlayan sularıda bir yandan temizlememde cabasıydı.Yanindaki kız arkadaşını bırakıp benle ilgilenmeye başlamıştı.Kız bana okadar kızgındı ki inerken yaramaz çocukların suç işledikten sonra foyaları ortaya çıktığında annelerine affetmeleri için yaptıkları bir yüz ifadesiyle baktım. Ama güzel kız baya kızmış olmalı ki suratını çevirdi.Evimin karanlık sokaklarında yürürken gökyüzündeki karabulutlarla beraber benim kalbimde karardı ve yağmaya başladı.Nedenini bilmediğim göz yaşlarım yağmura karışcağını bildiğinden utanmadan akıyordu.Belki de farkedilmiyeceklerini anlamışlardır...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder