Korkuların bazen o kadarda korkunç olmadığını öğrendiğim bir dönemdeyim.Bahara kanıp incecik dışarı çıkıp,deli gibi yağan yağmur altında spor ayakkabılarımın içindeki ayaklarımın sırılsıklam olması bile beni mutlu edebildi...Çünkü korktuğum başıma gelmedi.
Kötü bir adım sayılabilcek bir hamle yapmıştım.Kötü değildi benim için ama başkaları böyle düşünebilirdi.Başkaları kimin umrumda.Ama bu başkaları yıllarını paylaştığın çok sevdiğin dostların olunca iş değişiyor sanırım.Tabi bana mutluluk veren birşeyden asla vazgeçemezdim ama nasıl karşılancağını bilmiyordum.Şuan rahatlamış,mutlu,baharın gelmesiyle daha bir aşka gelen bir insan oldum...
İçtiğim ve yeşil periler görmemi sağlamayan ve hala gerçekliğine inanmadığım absinth'in verdiği baş ağrısıyla bilgisayar karşısına geçmiş gene saçmalıyor bile olsam,mutlu olduğumu sadece mutsuzken birşeyler yazmadığımı kanıtlamak ister gibiyim dimi?
Daha yüzleşmem gereken onca korku , denemem gereken onca korkunç iş varken hayatın çok kısa olduğunu düşünmeye başladım.Umarın yeterince yaşarım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder